pen
چهارشنبه 1 آبان 1398

از مناطق بحران‌زده قبلی استفاده کنیم و از اشتباهات درس بگیریم.


بعد از اقدامات اولیه، امدادرسانی و اسکان موقت مردم آسیب دیده سیل گلستان در کمپها و چادرها، در مرحله بعدی نوبت به بازسازی یا نوسازی منازل آسیب دیده میرسد که عموما بخاطر ماندن طولانی مدت در مانداب، نشست کرده اند و آسیبهای کلی و جزیی دیده اند . در این مرحله برای اقامت کمی طولانی تر تا زمان آماده شدن خانه‌ها، طبق عادت و با پیش زمینه ذهنی ، سیل کانکس‌ها به منطقه سرازیر میشوند  که خود الحق مصیبت بار است.

کانکسهایی که در سرمای زمستان مثل فریزر  و در گرمای تابستان مثل تنور عمل میکنند!  به تجربه بم و کرمانشاه و...کانکس ها فقط آورده میشوند و هیچ خَیّری برای بردنشان از منطقه اقدام نمیکند (بعلت هزینه بسیار بالا و سختی جابجایی با جرثقیل و البته تمام شدن شور و هیجان بعد از فاجعه) و بعد ها تبدیل میشوند به محلی برای انتقال آلودگی، تجمع معتادین، محل فساد، تجاوز به کودکان و...

همین کانکسهای نجات بخش (!) در نهایت تبدیل می شوند به  زباله های  نازیبایی که شهر و روستاهایمان را پر از آلودگی میکروبی، اجتماعی و بصری میکنند. البته همین هزینه بالای جابجایی درنهایت هزینه تمام شده کانکس را هم برای آوردن به این  منطقه افزایش میدهد.

باز هم به تجربه حوادث سالهای نه چندان دور کشورمان، کانکس نشینی افراد بیشتری را رو حاشیه نشین میکند که باعث ایجاد مشکلات اجتماعی بعدی میشود. ایراد دیگر آنها، قابلیت شناور شدن کانکس در آب جاری است؛ آن هم درمناطقی که آب گرفتگی‌های بعدی احتمال بالایی دارد.

قوم ترکمن گنجینه‌ای از سنن و رسوم و صنایع دستی ارزشمند هستند . آلاچیق‌های ترکمنی که در زبان ترکمنی به آنها "اوی" (oi) گفته میشه نیاز به معرفی و تعریف ندارند. سازه هایی مبتنی بر فرهنگ و اقلیم بومی که قابلیت جمع شدن و برپایی بسیار سریع را دارند و میتوانند جایگزین بسیار مناسبی برای کانکس های فلزی باشند. 

ترکمن‌ها با سابقه تاریخی زندگی در اوی‌ها، مهارت خوبی در سرد و گرم کردن محیط اوی دارند. همچنین بعد از سیل و خانه سازی میتوانند منبع درآمد خیلی از خانواده ها جهت اجاره دادن برای مراسم های ترکمن  و یا حتی برپایی فضای مناسب جهت فروش محصولات خوراکی و صنایع‌دستی ترکمنی درمناطق مختلف باشند

حتی ساخت اوی(که به عنوان پیشنهاد میشود - برای بالا بردن سرعت در ساخت- با اسکلت فلزی و روکش برزنت ساخته شوند) میتواند در حین انجام، برای کسانی که سرمایه، شغل و درآمدشان در سیل به خطر افتاده یا ازبین رفته است اشتغال زایی نماید.

به این صورت که با همراهی فعالین منطقه، مسیر کمک های مردمی از خرید کانکس تغییر کرده و صرف ایجاد یا تجهیز کارگاه های آلاچیق‌سازی در منطقه ترکمن صحرا شوند که هم سازه های مبتنی بر فرهنگ بومی  هستند هم در کوتاه مدت باعث توانمند افزایی  و اشتغال تعداد زیادی از مردم آسیب دیده ای خواهند شد که در این کارگاه ها مشغول به فعالیت می شوند. همچنین در بلندمدت موجب درآمدزایی افراد از آلاچیق ها و  حفظ‌ و احیای دانش های بومی رو به زوال می گردند.

این بدین معناست که بتوانیم یک تهدید و بحران را به فرصت تبدیل کرده و بعدها به جای شهرها و روستاهایی پر از آلودگی کانکسی، سکونتگاه هایی پر از آلاچیق ترکمن داشته باشیم. آلاچیق های چشم نوازی که هم کمک به اقتصاد منطقه هستند و هم جاذبه گردشگری منحصر به فردی ایجاد می نمایند.

برگرفته از پست سروش خراسانی در اینستاگرام به آدرس:

https://www.instagram.com/soroushkhorasani/p/BwMX9ZbAO8y/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=1sdkmmearve2m

از مناطق بحران‌زده قبلی استفاده کنیم و از اشتباهات درس بگیریم. #1


تاریخ : 01 ارديبهشت 1398 | 270 بازدید